Dat ongrijpbare, magische, ontroerende…

Matadora
Vanavond was ik op uitnodiging van Alice Nelson naar de voorstelling “Matadora”, een komedie over een vrouw die stierenvechter wil worden. Recensies hier en hier. Alice is een getalenteerd theaterdier dat positief en volhardend haar passie volgt, wat onlangs resulteerde in een grant van $15,000.00 om een opleiding in Californië te volgen. Ze had me gevraagd om Matadora op video op te nemen, dus vanavond ging ik kijken hoe de show in elkaar steekt en hoe ik het best kan filmen. Ik had er moeite mee m’n aandacht te verdelen tussen de voorstelling en het publiek. Tranen in m’n ogen.


Het zaallicht dooft langzaam, de spots gaan aan, en drie mensen stappen het podium op omdat ze iets hebben waarvan ze denken dat het belangrijk, of op z’n minst waard is om te laten zien. Er is een decor gemaakt, even eenvoudig als subliem: drie verrijdbare schotten, aan beide kanten beschilderd door iemand die wéét: het publiek vult de rest zelf wel in met haar eigen verbeelding. En waarschijnlijk ook weet dat de drie mensen die op het podium staan, dat publiek over de rand, hún wereld in weet te duwen. Wat ze inderdaad ook doen. De creativiteit wordt bijna tastbaar, heeft de ruimte van het theater voelbaar gevuld, als ik tijdens een scene omkijk naar het publiek, en mensen half voorovergeleund, met halfopen mond en grote ogen het tafereel op het podium zie volgen. Ze zijn verdwenen, opgeslokt in het verhaal dat de schrijver de afgelopen maanden heeft gecreëerd en met zijn spelers heeft gerepeteerd. Tranen van ontroering schieten in m’n ogen. Wat is dit mooi.

De afgelopen weken ben ik druk met het documenteren van filmopnames van de tien-daagse summerschool met Keith Johnstone van vorig jaar. Hier wordt een DVD serie van geproduceerd en alle ruwe opnames moeten worden doorgekeken, gelogd en geselecteerd. Een schone taak die ik op me heb genomen. Met engelengeduld beschrijft en demonstreert Keith vanuit verschillende invalshoeken hoe komedie in elkaar steekt. Hij laat de studenten oefenen op thema’s als lazzi, status, storytelling en character. De theorie en de technieken zijn als ingrediënten voorhanden, maar zoals vanavond de voorstelling in elkaar steekt, spelers en publiek bij elkaar gebracht, gebeurt dat ongrijpbare, magische, ontroerende… Dat is creativiteit én talent. Mensen in anderhalf uur vanuit het niets zo engaged krijgen in een verhaal, en te prikkelen om dat wat niet op het podium aanwezig is met hun eigen verbeelding in te vullen, geroerd te raken door wat er voor hun ogen gebeurt, terwijl ze weten dat het niet echt is. Communicatie deskundigen en reclamemakers jagen die heilige graal continu na…
Waarom kunnen we al bijna een eeuw een half uur lang geanimeerd kijken naar een zwart-wit film waarbij twee mannen met een bolhoed een piano proberen te verhuizen, wat maar niet wil lukken? Of naar een zwerver die een kind vindt? Ik denk omdat er sinds alle tijden mensen zijn die weten dat ze zijn geboren om verhalen te brengen met vervoering, en ons laten zien we we werkelijk zijn. En omdat we zonder uitzondering creatieve wezens zijn, die de verbeelding maar wat graag de vrije loop laten gaan.

2 Responses to “Dat ongrijpbare, magische, ontroerende…”

  1. Alice Says:

    I totally agree!

  2. Fiona Hack Says:

    Hallo Erik,
    In het blad van het SSC las ik het adres van deze website. Ik weet niet of je me nog kent. We zijn ooit met nog een vriendin van mij naar een Michael jackson concert geweest. Volgens mij heb je in de brugklas bij mij in de klas gezeten. Ik weet het niet meer precies. Ik heb zelf een jaar in Fort St. John, BC gewoond en ben een aantal keer in Calgary geweest. Geweldige omgeving. Ik heb ook aan theatersport gedaan en hierdoor aan het schrijven geslagen ( vorig jaar twee publicaties). Ik ben bezig met een nieuw manuscript. Het is heel moeilijk om ertussen te komen, maar de aanhouder wint. Veel succes en plezier in canada. Fiona

Leave a Reply