Fiets in beter tijdenHoera, lente. Ook al stuiterde het kwik de afgelopen weken tussen de – 15 en de +20, het lijkt erop dat de lente nu echt ook hier haar intrede doet. Life in Canada is good, ook al is m’n fiets twee weken geleden gejat op klaarlichte dag.

Ik had hem even geparkeerd bij Bridgeland/Memorial Station om de C-Train naar Marlborough Mall te pakken. Een paar treurige scherven cijfercombinatie kon ik nog van de grond rapen. Een beetje jammer dat hij gejat was, want naast OV mijn enige vervoermiddel. En gewoon míjn Fiets! Fiets, die me Calgary heeft laten ondekken! Fiets, met wie ik bij -25C door de sneeuw heb geploeterd. Fiets, die in de Calgary Herald heeft geschitterd. Fiets, die me $475,00 heeft gekost. Op naar het politiebureau dan maar. Mijn wijk Bridgeland blijkt onder district 3 te vallen, waarvan het bureau zich op 43th avenue NW bevindt, een knap stukje rijden, van 5th NE. Gelukkig heb ik mijn huisgenoot Steve die zo goed was om me een lift te geven.

Bij het parkeren van de auto zagen we een fiets tegen de gevel van het bureau staan. “Ah, de nieuwe fiets staat al klaar!” grapten we tegelijk. We waren net op tijd, want het bureau stond op het punt te gaan sluiten. Er was één man voor me. Zijn auto had bij een aanrijding schade opgelopen. Probleem was dat hij er niet in zat op dat moment, maar een vriend. Die zijn rijbewijs een paar maanden eerder had mogen inleveren. En in dat geval, legde de dame achter de balie geduldig uit, wordt het voertuig waarin de verdachte is aangetroffen, een maand in beslag genomen. Jammerdebammer. “Wees in het vervolg wat zorgvuldiger met het uitlenen van je auto,” was het advies dat de man mee kreeg. Je kan het altijd slechter treffen.

In de tussentijd was ik in de weer geweest met het invullen van het aangifteformulier. Ik overhandigde het aan de baliemedewerkster, die er helemaal niet uitzag als een politieagente. Burgerkleding, grote tribal tatoeage op de onderarm en een ape-relaxte ‘been there, done that, seen it’ uitstraling. “Ah, Bridgeland/Memorial station, thats a rough area,” zei ze toen ze m’n aangifteformulier doorlas. Rough area? Dat brandschone, onberispelijke stuk aan de altijd drukke en goed verlichte Memorial drive? Mens, kom eens naar Rotterdam, dacht ik. “Als je een fiets nodig hebt, ga dan altijd langs de rivier kijken,” vervolgde ze. “In of langs de rivier vind je er altijd wel een. Of kom naar de twee wekelijkse veilig van fietsen die niet zijn geclaimd. Daar kan je er altijd wel eentje op de kop tikken voor weinig.” Ik luisterde verwonderd naar haar adviezen. “Je wil niet weten hoeveel fietsen wij in ons warehouse hebben opgeslagen en te verwerken krijgen,” vervolgde ze. “Als je wilt kan je die fiets die buiten voor de deur staat meenemen.” Mijn wenkbrauwen vlogen omhoog. “Iemand heeft die daar om een of andere duistere reden achtergelaten.” Ondertussen liep een grijze, wat vierkante dame in uniform langs en vroeg haar wat informatie over een andere case, die ze beantwoorde. “That constable creeps me out,” vertrouwde ze ons toe toen de grijze agente weer terug naar haar cubicle was gelopen. Ik was me inmiddels uitstekend aan het vermaken op dit politiebureau. Zo maak je het niet vaak mee. “Yeah, it’s probably not the proper thing for me to do, but please take the bike.” “Weet u het zeker?” vroeg ik. “Yeah, take it!”
“Okay, maar ik breng hem terug als ik weer naar Nederland vertrek, of als voor die tijd m’n fiets wordt gevonden.”
“Sure, have a good evening guys!”

Toen we de fiets in de auto laadden, keken Steve en ik elkaar aan en barstten in lachen uit. Dit maak je maar zelden mee. Vier uur na de diefstal had ik weer een fiets. We besloten de dag met een hamburger en een bier op het terras van onze stamkroeg Ship & Anchor. M’n eerste kennismaking met de zelfkant van Calgary. Eind goed, al goed.

En voor de lezers die het tot zover hebben kunnen brengen, als uitsmijter een impressievideo die ik heb gemaakt van Calgary by night, op de muziek van State of Monc

Categories: Uncategorized

Erik

Erik van der Liet shares his passion for communication and improvisation on this blog. He works as a communication professional since 1996. Improvisation came into his life in 2001, and never left him. Professional bio: http://www.linkedin.com/in/communicatie

0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.