Communicatieforum

Zicht op ‘t Woudt, Zuid Holland, 14 januari 2009

Het is acht uur ’s ochtends en doodstil. Ik kijk naar buiten en zie in de ochtendschemer de sneeuw neerdwarrelen op 5th Avenue NE. Uitgeslapen geniet ik van dit stille tafereel en een gevoel van volmaakt geluk vervult me. Ik ben weer terug in Calgary. Hoe bijzonder de gewaarwording om een stil traantje weg te pinken toen ik het vertrouwde thuis in Nederland achter me liet, om vervolgens direct na landing met huisgenoot Steve onze traditie van een bier en burgers in het bekende rumoer van Ship & Anchor Pub trouw te zijn. Alsof ik niet weggeweest ben. Ik verwonder me hoe ik deze stad in een korte tijd blijkbaar ook tot een thuis heb gemaakt. Een paar weekjes Nederland was een weldadig bad waarbij ik agenda tekort kwam om iedereen te zien te krijgen die ik wilde zien, maar ik ben een heel eind gekomen en ik kijk er met veel warmte en plezier op terug. Vandaag is de eerste dag van nog een half jaar Canadees avontuur en ik heb er zin in!

Een prachtig toeval was dat ik het vliegtuig bleek te delen met de Europees Kampioen op de 1000 meter, Wim de Deyne, ook wel bekend als mijn voormalig huisgenoot. Begin deze week pakte Wim goud op het EK shorttrack in Turijn en was nu weer op weg naar Calgary om de vertrouwde trainingsrondjes in the Olympic Oval weer op te pakken. Wim’s reisgenoot Pieter was minder gelukkig uit Turijn teruggekomen omdat bij een valpartij iemand zijn duim er bijna afgeschaatst had. De linkerarm zat dan ook in het gips, waaruit aan het eind een gehavende duim priemde met een hechting waarbij om een of andere bijzondere reden een plastic knoop (zoals van een overhemd) eraan was vastgenaaid. Een kleine 60% kans dat hij het gevoel in zijn duim zou behouden, vertelde Pieter me lakoniek. Er waren naast pezen namelijk ook zenuwbanen doorgesneden door de messcherpe schaats die zijn duim had geraakt. Het zou nog heel even duren voor hij weer volledig de baan op kon, maar deze week zou het gips al worden ingekort zodat hij verder zou kunnen met krachttraining. Deze mannen raken niet snel in de war. Zo ook Wim, die anderhalve maand geleden bij een valpartij een Chinees tegen zijn knie kreeg gekatapulteerd. De eerste vooruitzichten waren zwart: wellicht nooit meer schaatsen, complexe kniebeschadiging. Later bleek het iets minder somber: botkneuzingen en ander letsel uit de categorie ‘oog van de naald’. Het starten ging nog steeds wel lastig met die knie, zei Wim, dus bij het EK moest hij wel even op gang komen. Om vervolgens goud te halen op de 1000 meter. Stel je voor wat voor een tijd hij had gereden als hij wel snel had kunnen starten. Wim heeft zich hiermee geplaatst voor de Olympische Winterspelen volgend jaar in Vancouver. We spraken bij de bagageclaim af dat we snel weer een biertje gingen drinken samen. En een stukje schaatsen.

Een inspirerender begin van m’n tweede ronde Canada had ik niet kunnen wensen. Ik heb m’n doelen maar bijgesteld. Omhoog.

This entry was posted on Thursday, January 22nd, 2009 at 4:08 pm and is filed under Inspiratie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.