The Zone
Het is mooi om in zo’n korte tijd het leven van zoveel nieuwe mensen te kruisen. Om te beginnen dat van Wim, mijn gewaardeerde Vlaamse huisgenoot. Wim is shorttrack speedskater die aan het trainen is voor de Olympische Spelen in Vancouver. Bijna tien jaar is Wim professioneel schaatser. Met zijn begin dertig is Wim een senior in zijn klasse, maar hij schaatst op 10 augustus jl. onopgemerkt wel nog even een Belgisch record op de 1000 meter erbij. Hij doet dus leuk mee.
Wim vertrekt elke ochtend vroeg van huis op zijn fiets richting de University of Calgary om daar op de ijsbaan zijn trainingsschema af te werken. Nog voor de middag is hij weer terug om te lunchen, om ‘s middag weer op de fiets te stappen om verder te trainen. Just another day at the office. Alleen is ‘the office’ een Olympische schaatsbaan met beste ijs ter wereld.
Mensen die mij kennen zullen de humor van de situatie inzien: Erik met een Olympisch topatleet als huisgenoot. Nu ja, ik heb ook een fiets. En op uitnodiging van Wim ga ik zeer binnenkort eens polshoogte nemen bij de voorbereidingen van dat wat binnen een kleine twee jaar extreem moet pieken op de Winterspelen in Vancouver. En natuurlijk zelf eens een baantje rijden op het snelste ijs ter wereld. Alsof mijn voormalig Peugeot 106 op het circuit van Monaco wordt toegelaten. Kenners zullen me benijden. Enfin, terzake: ik zoek graag overeenkomsten in plaats van verschillen.
Wim is uitermate nuchter over zijn sport en de league waarin hij moet presteren. Trainen doet hij in een groep. Dezelfde mensen uit die groep zijn uiteindelijk zijn concurrenten, zeker wanneer de definitieve minuten aanbreken op de Spelen. De competitie vindt dus niet alleen plaats in die paar minuten, maar ook in de maanden, jaren daarvoor. Je leert elkaar kennen, en elkanders psychologische zwakheden. Je herkent het wanneer iemand niet zo goed in z’n vel zit. Daar kan je gebruik van maken. En daar wordt ook gebruik van gemaakt. Daarnaast kunnen jaren van voorbereiding zomaar door een futiliteit als een griepje door de plee gespoeld worden. Zoniet een hele schaatscarrière. Hoezo stress?
Echte stress heb je als je naar een ver land vliegt voor een belangrijke wedstrijd en de bagage komt niet aan. Geen schaatsen, geen kleding, niks. Zoals Wim ooit overkwam. Wat ze toen hebben gedaan om zich voor te bereiden? ‘Awel, niet veel. We konden niks. Ik had het al laten varen; tientallen uren training voor de uiteindelijke wedstrijd gemist. Dat zou toch al niks meer worden.’
Improvisatieacteurs zijn in de basis eigenlijk maar met één ding bezig: hoe ga ik om met de stress van een zaal met verwachtingsvol publiek? Keith Johnstone begint en eindigt zijn workshops daarmee. Echt de beste en mooiste prestaties worden vanuit een gevoel van vrijheid geleverd; als iemand één wordt met datgene waar zijn passie en creativiteit ligt, alles om zich heen vergeet en geen druk van buitenaf ervaart. Kracht van binnenuit in plaats van buitenaf. In improvisatie jargon, maar ik meen ook in sportjargon heet dat gebied wat je dan betreedt ‘The Zone’. Geen plek van prestatie, maar ultieme creatie, in welke discipline dan ook. Wie er geweest is, weet waar ik het over heb.
Ik voelde al aankomen wat het antwoord zou zijn op mijn vraag aan Wim hoe hij die slecht voorbereide wedstrijd destijds had gereden. Het werd een van zijn allerbeste ritten.