Maandje later
“Everybody is afraid of everybody. Actors are afraid of directors. Directors are afraid of actors. Actors try to scare other actors.: ‘do you know who is on front row tonight?’… There is so much stress, drugs and alcohol among actors. Just to control the terror. So my advise is: please don’t do your best.”
De kop was eraf, de eerste dag van Keith Johnstones Summerschool. Ik stond op scherp. Van dit soort oneliners zouden er nog veel volgen. De dag dat ik dit schrijf zit ik op de kop af een maand in Canada, alweer. Ook aan de andere kant van de oceaan raast de tijd onverminderd door. De vlucht van Amsterdam naar Calgary begint inmiddels een redelijk bekend verhaal te worden. Tijd doden op Schiphol, veiligheidscheck, wachten, inchecken, stijgen, 40 minuten vliegen, landen op Heathrow. Me weer verbazen over de overweldigende hoeveelheid gestoffeerde lelijkheid van deze luchthaven. De internationale gemeenschap aan tafel te zien in de food court van Terminal 3; alle ezen en anen gebroederlijk aan het kanen: Irakezen, Soedanezen, Chinezen, Pakistanen, Nigerianen, Amerikanen… En natuurlijk de vakantieafritsgebroekte Hollander met de ‘waar is Frits Bom’ blik in de ogen. Een moeder roept: ‘jongens, allemaal bij elkaar blijven!’ Food court krioelde voort. Mijn vlucht had vertraging.
“When you appoint a leader in a group or so, see how an impulse of movement goes through the group. I call it the kinetic dance. When one person moves, the other person moves. The guys from Pixar understand that perfectly, just watch the characters react on each others movement. It makes them connect.”
Food court was een doorlopende voorstelling totdat ik kon boarden op mijn vlucht naar Calgary. De Boeing van Air Canada was überhip. De business class had ruime, eenpersoons booths met comfortabe fauteuils die geheel gestrekt konden worden. Ik liep door naar mijn stoel in de economy class. Ook niet heel slecht; een eigen LCD scherm met keuzemenu voor films uit verschillende genres en televisieprogramma’s. De verlichting in het vliegtuig kleurde doorlopend naar verschillende pasteltinten. Zou een handige verkoper van Philips de ambilight hier hebben weten te slijten? Ik besloot dat de reis een aangename ervaring zou worden. Een corpulente transpirerende Hindoestaan met wollen trui, bril en snor zou me hierbij negen uur lang vergezellen.
“It is a pleasure to see people suffer. For instance the newsreader that says: ‘and now over to our correspondent in Kuwait,’ and the camera keeps pointed at him for ten more seconds and the newsreader doesn’t know what to do…”
Thuiskomen. Calgary airport, bagage ophalen. Alsof ik niet weg was geweest. Met dat verschil dat ik nu bij de douane me even bij de immigration office moest melden om uit te leggen wat ik de komende 157 dagen in hun land kwam uitspoken.
Steve MacKidd, al vijftien jaar sound guy bij het Loose Moose Theatre en sinds 2005 een goed vriendje van me, stond paraat bij de uitgang. Net als dat hij me een jaar geleden uitzwaaide toen ik weer naar Nederland vertrok. Alsof er in de tussentijd niets gebeurd was, pakten we de draad weer op. Na m’n bagage in mijn nieuwe thuis te hebben gedropt, zoefden we zoals via Facebook afgesproken, naar 17th Avenue om op het terras van Ship and Anchor met een koude Grasshöpper pilsner, mijn aankomst in het Canadese te vieren.Het grote avontuur was begonnen, ik was er helemaal klaar voor.
Wordt vervolgd.
August 22nd, 2008 at 7:13 pm
Jee Erik, echt onwijs gaaf dit. Had natuurlijk gehoord van je plannen, maar super om er nu ook over te lezen.
In meerdere opzichten: have fun!!
Groetjes, Berber