Communicatieforum

Mijn collega Bas en ik hadden elkaar snel gevonden in een gedeelde interesse: synthesizers. Op de middelbare school kreeg ik in de brugklas een onbedwingbare fascinatie voor deze toverdoosjes na een aantal lessen muziek, waar Pink Floyd, Emerson Lake & Palmer en andere psychidelische probeermuziek-bands de boventoon voerden. Bij de muziekwinkel in de stad kon ik uren rondhangen en de meest obscure brom, sis en  wow geluiden uit de apparaten persen.

Een tien! Kreeg ik van mijn muziekleraar voor een werkstuk dat ik had gemaakt over De Synthesizer. Een uitgetypt - ik deed niets anders meer nadat mijn leraar Nederlands mij al snel als ‘manueel gehandicapte’ had betiteld - werkje, waarin ik vanuit de wondere wereld van de Teremin, Moog, DX-7, sinussen, envelopes en andere technische tierelantijntjes, de huidige wereld van piepjanknor-geluidjes verklaarde. Bij diezelfde docent had ik een jaar later, in de tweede, mijn eerste eigen, in de Westlandse kassen bij elkaar gewerkte samplertje onder m’n bureau op schoot genomen. De Casio SK1. Een mini samplertje, waar je 5 seconden van een geluid in kon opnemen en dan met de ieniemini toetsjes dat op verschillende toonhoogte kon afspelen. Ik was veertien, dus dat deed het apparaat ook met boeren, namaakscheten en vieze woorden. En ook met ‘hatsjoe’. Tijdens deze les dus, werd de verwarring almaar groter omdat niet duidelijk was waar die verkouden muis *hatsjiehatsjiehatsjie* (hoogste toonaanslag) in de klas rondliep. Waarbij ik aan het eind van de les uiteraard ruimhartig het geheim oploste door mijn muziekleraar shock and awe te bezorgen door hem te confronteren met deze laatste stand van de muziektechniek. Hoezo blokfluit?

Professionalisering komt met de jaren. Zo ook toen, waarbij lange dagen werken in de chrysantenkweek, mij een Casio CZ-3000, een Roland S50 sampler, een Roland TR-505 drumcomputer en een Peavy synthesizerversterker brachten. Met de techniek zat het snor, echter de virtuoze ontwikkeling bleef achter, maar werd door mij ruim gecompenseerd met mateloos enthousiasme, enorme tijdsinvesteringen en onophoudelijk oorsuizen.

Jaren verstrijken, apparaten verwisselen van eigenaar. De Roland werd tijdens m’n  studententijd al verzilverd. De CZ3000 heeft een plekje gekregen bij collega Bas, zo’n 20 jaar later, samen met de drumcomputer. Mijn verhuizing naar Canada diende zich aan, dus de versterker ging via Markplaats de deur uit. Geen oude muziekelektronica meer in huis. Einde van een tijdperk.

Bas had mij ruimhartig zijn relatief antieke Yamaha synthesizer uitgeleend, die ik bij optredens liet bespelen door de pianist van mijn toenmalige theatersportclubje. We hadden het nodig. Eén ding viel direct op. Er was een los knopje. Ik ben graag zuinig op andermans spullen. Ik weet hoe het is om iets glads uit te lenen, en dit gerafeld of gebarsten weer terug te krijgen. Het knopje had mijn volledige aandacht, nadat ik het eens van de vloer had moeten rapen na een optreden. Vanaf toen stond ik op scherp. Meerdere malen heb ik Knopje weer in gelid terug moeten plaatsen nadat hij voor de zoveelste keer de ruime vloer had gekozen. Het zou me niet gebeuren een onknopte synthesizer te moeten teruggeven!

En toen moest ik m’n huis leegmaken voor mijn trip naar Canada. En de synthesizer na lange tijd weer teruggeven aan collega Bas. Na een bezoek aan zijn dichte huisdeur met daarop het briefje ‘Erik, ik ben na vijf minuten terug’, besloot ik een half uur later de synthesizer maar op kantoor bij zijn bureau te zetten. Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag bedankte Bas me voor het terugbrengen, maar meldde: “Erik, er ontbreekt een knopje.” Kan niet!, was mijn eerste reactie, maar ja. Knopje was echt weg. De dondersteen. Stap voor stap ging ik mijn gang na, keek in de achterbak van mijn Peugeotje, het pad naar de deur, tussen de kiezelsteentjes, maar ja, geen knopje…

“Bas, ik koop een nieuw knopje voor je,” kondigde ik ruiterlijk en een beetje beschaamd aan. Daar had Bas nog wel een adres met telefoonnummer voor. In Limburg. Een handelaar in lang vergeten knopjes en andere synthesizer parafernalia. Ik noemde mijn knopje aan de vriendelijke telefoniste, en kreeg niet lang na deze briefing en bestelling een bevestiging van mijn knopjes-order. Knopje was 3 euro 50, porto 4,50 en handling 13,50. Tweeëntwintig vijftig (ja, Euro!) voor een lousy knopje dat hoogstwaarschijnlijk in China voor 3 cent (per kilo) wordt gefabriceerd! Maar ja, potje breken is potje betalen. Ik kon in ieder geval een volledig beknopte synthesizer teruggeven aan Bas. En dat is belangrijk. Een man een man, een woord een woord. Het knopje kwam per post. Er zat een factuur bij.

Vandaag was een nuttige dag, waarbij weer veel dozen asiel hebben gevonden. Het wordt steeds leger in huis. Omdat ik zoveel dozen moest verhuizen, haalde ik de hoedenplank uit de kofferbak van mijn auto, en legde de achterbank plat. Uit een van de plooien van de achterbank, sprong een duivels blauw volumeknopje me tegemoet. “Het kan niet waar zijn,” dacht ik. “Dat die agenten dat gisteren over het hoofd hebben gezien…” Deze stuur ik toch maar op naar Bas, als extra reserve wegloopknopje. Gratis.

This entry was posted on Friday, July 4th, 2008 at 9:16 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.