Het Grote Alles
Nog twee dagen werken, de zaken netjes afronden en dan…is er ruimte!
Te gek om nu te ervaren wat een jaar geleden begon als een doorgehakte knoop. Van droom naar idee, naar plan, naar werkelijkheid. Nog drie weken en dan vlieg ik weg. Hopelijk een geleegd huis achterlatend, gevuld met tevreden huurders. Eerder nog had ik de handen in het haar over de volle berging met handige spullen die je nooit nodig hebt. Maar ja. Korte metten. Wortel en tak.
De afgelopen weken heb ik zo’n beetje alles waar ik een abonnement op heb opgezegd. Alleen de glazenwasser nog niet. Maar het is mij ook een raadsel waar ik die kan bereiken. Een opgeruimd gevoel, desondanks.
Een poosje geleden vroeg iemand naar m’n reisplannen en hoe het nou was dat ik m’n baan heb opgezegd zonder er een nieuwe voor paraat te hebben. “Een stap in het grote niets,” antwoordde ik met gevoel voor drama. Niet lang daarna besefte ik me dat het precies andersom is. Een schat aan ervaringen wacht me op aan de andere kant van de grote plas. Niet doormalen in het bekende patroon. Stappen nemen naar Het Grote Alles!
“People usually are afraid of going towards the future. But in life we are all in this giant sink, circling towards the drain, each of us from a different distance,” zei Keith Johnstone in een van de workshops waaraan ik deelnam. Waarom werken sommige scenes op toneel niet? Omdat de acteurs bang zijn om het verhaal naar de toekomst te laten gaan. Oeverloos en oninteressant geleuter over niks is het resultaat. Waarom verloopt een project op het werk moeizaam, en gooien zoveel mensen tijdens een vergadering beren op de weg?
Precies.
Stap en verwonder.